بیماری آرتریت روماتوئید

بیماری آرتریت روماتوئید[1]

آرتریت و انواع آن

    آرتریت شامل بیماری هایی است که مفاصل، استخوان ها، بافت پشتیبان آنها مثل بورسا، تاندون ها، عضلات و لیگامان ها ا درگیر می سازد. آرتریت باعث درد و کم شدن محدوده حرکات مفصل می شود. بعضی انواع آرتریت به قسمتهای دیگری از بدن مثل قلب، ریه، کلیه ها و پوست آسیب وارد می نمایند. آرتریت
می تواند حدود 150 مفصل بدن را مبتلا نماید.

    دو گروه مختلف آرتریت عبارتند از:

    1. آرتریت دژنراتیو

    2. آرتریت های التهابی

    آرتریت دژنراتیو به علت از بین رفتن غضروف مفصلی ایجاد می شود مثل بیماری آرتروز که شایع ترین نوع آرتریت ها می باشد. این نوع از آرتریت ها هنگامی ایجاد می شوند که آسیب های فیزیکی، استفاده بیش از حد از مفصل، حرکات تکراری به میزان زیاد و بالارفتن سن باعث ازبین رفتن تدریجی غضروف ها شوند.

    غضروف ها بافت سفت و لاستیکی مانند هستند که مانند بالشتکی از
مفصل ها محافظت می کند. آنها از پروتئینی به نام کلاژن تشکیل شده اند و کاملاً صاف می باشند. خود غضروف ها نیز توسط مایعی به نام مایع سینوویال که از غشای پوشاننده مفاصل ترشح می شود محافظت می شوند. هر گاه که مفصل حرکت می کند مایع سینوویال به سمت غضروف می رود و مانند روغنی باعث لیز شدن و لغزندگی غضروف می شود تا مفصل بتواند به آسانی حرکت کند. بر اثر آسیب های فیزیکی، استفاده بیش از حد از مفصل و یا بالا رفتن سن، تولید مایع سینوویال به تدریج کم می شود و در نهایت به طور کامل متوقف می گردد. بدون این مایع نرم کننده غضروف ها کم کم نازک و نازک تر شده و بالاخره تمام آنها از بین می روند.

    این وضعیت[2] باعث می شود که مفصل بدون محافظ باقی بماند و در نتیجه استخوان ها بر روی یکدیگر ساییده شده و باعث می شوند مفاصل از بین رفته و شکل طبیعی خود را از دست بدهد. بدن برای مقابله با این وضعیت و حفاظت
از مفصل اقدام به ساختن استخوان اضافی در انتهای استخوان ها می کند ولی از آنجا که این استخوان های جدید توسط غضروف ها و مایع سینوویال محافظت
نمی شوند به سرعت تغییر شکل داده و از استخوان های صاف به استخوان های ناصاف تغییر می یابند و در نتیجه حرکت مفصل ها مشکل می شود و در همین زمان به علت صدماتی که به غضروف و استخوان ها وارد می آید التهاب خفیفی ایجاد شده و باعث ورم کردن مفاصل و ایجاد درد می شود.

    در آرتریت های التهابی، التهاب نقش اساسی را دارد و اغلب به طور ناگهانی شروع شده و سریعاً پیشرفت می کند. به خاطر سرعت زیاد آنها در ایجاد التهاب، آرتریت های التهابی می توانند بسیار تخریب کننده باشند و به خاطر فشاری که بر بدن وارد می کنند ممکن است باعث پیدایش سایر بیماری ها مثل کم خونی، بیماری قلبی و انواع مختلفی از بیماری های چشمی شوند.

    در آرتریت های التهابی، سیستم ایمنی بدن به جای اینکه به باکتری ها
و سایر میکروب هایی که به بدن وارد می شوند حمله کند به سلول های سالمی
که مفصل ها را پوشنده و از آنها محافظت می کنند حمله می کند. در این مورد فرضیه هایی وجود دارد که بیان می دارد یک ویروس ناشناخته باعث تغییراتی در سلول های مفصلی می شود و موجب می شود که گلبول های سفید به آن حمله کنند.

    یکی از انواع آرتریت های التهابی، «آرتریت روماتوئید» است و بعد از
آرتروز شایع ترین نوع آرتریت است. بیماری آرتریت روماتوئید دردنک ترین و ناتوان کننده ترین نوع آرتریت ها می باشد و به سرعت در سرتاسر بدن منتشر شده و باعث التهاب شدیدی می شود. آرتریت روماتوئید معمولاً مفصل های کوچک را در هر دو سمت بدن درگیر می سازد مثل مفاصل مچ دست، آرنج و
مچ پا.

علایم و نشانه های آرتریت روماتوئید[3]

    علایم و نشانه های بیماری آرتریت ممکن است در طی زمان بیایند و بروند این علایم عبارتند از :

    1. درد و تورم در مفاصل (به خصوص مفصل های کوچک دست ها و پاها)

2. درد عمومی یا سفت شدن مفاصل و عضلات (به خصوص بعد از بیدار شدن از خواب و یا بعد از مدتی استراحت و بی حرکت بودن)

3. از بین رفتن حرکت در مفاصل مبتلا

4. کم شدن قدرت عضلاتی که به این مفاصل متصل هستند.

5. خستگی بیش از حد

6. تب خفیف دائمی

7. تغییر شکل یافتن مفاصل در طی زمان

8. احساس بی حالی 

بیماری آرتریت روماتوئید معمولاً باعث بروز مشکلات در چندین مفصل به طور همزمان می شود. در اوایل بیماری مفاصل مچ ها، دست ها، پاها و زانوها بیشتر گرفتار می شوند. همچنان که بیماری پیشرفت می کند شانه ها، آرنج ها، مفاصل ران و فک و گردن ممکن است درگیر شوند.

برجستگی های کوچکی که اصطلاحاً به آن گره یا ندول گفته می شود ممکن است زیر پوست نقاطی که تحت فشار قرار دارند ایجاد شود (مثل آرنج ها،
دست ها، پاها و زردپی آشیل).

برخلاف بیماری آرتروز که فقط استخوان ها و مفاصل را درگیر می سازد بیماری آرتریت روماتوئید می تواند باعث التهاب غدد بزاقی، غدد اشکی، غشاء پوشاننده قلب و ریه ها و در موارد نادری باعث التهاب عروق خونی شود. شدت آرتریت روماتوئید می تواند کم یا زیاد شود و در بعضی مواقع از بین برود. در مواردی که بیماری تشدید می شود تورم، درد، اشکال در خوابیدن و ضعف ایجاد
می شود.

در لمس مفاصل[4] یک بافت اسفنجی احساس می شود. غالباً می توان از مفصل ملتهب مقداری مایع با سوزن خارج نمود. مفاصل بیشتر در صبح ها خشک است که حداقل 30 تا 45 دقیقه طول می کشد. ایجاد بد شکلی های دست و پا در این بیماری شایع است این بد شکلی ها ممکن است به علت قرار نگرفتن سطوح مفصلی در مقابل یکدیگر به علت تورم، تخریب پیشرونده مفاصل و یا به علت در رفتگی ناقص هنگامی که یک استخوان روی استخوان دیگر می لغزد.

در آرتریت روماتوئید شایع ترین علایم خارج مفصلی عبارتند از: تب، کاهش وزن، خستگی، کم خونی، بزرگی غدد لنفاوی و اسپاسم عروق و سیانوز انگشتان.

سایر علایم خارج مفصلی عبارتند از: التهاب شریان ها، اختلالات رشته های عصبی، بزرگی طحال، التهاب صلبیه و التهاب پریکارد قلب.

پاتوفیزیولوژی آرتریت روماتوئید[5]  

    در آرتریت روماتوئید واکنش «خود ایمنی» عمدتاً در بافت «سینوویال» رخ می دهد. فاگوسیتوز باعث تولید آنزیم هایی داخل مفصل می شود این آنزیم ها باعث تجزیه کلاژن، ایجاد ادم، تکثیر غشای سینوویال و در نهایت تشکیل پانوس می شوند. پانوس، غضروف را تخریب می کند و باعث خوردگی استخوان می شود. نتیجه ی این روند، از دست دادن سطوح مفصلی و تحرک مفاصل است.

    فیبرهای عضلانی نیز دچار تغییرات تخریبی می شوند و قابلیت ارتجاعی و انقباضی خود را از دست می دهند. عواملی ممکن است باعث افزایش خطر ابتلا به این بیماری شود که عبارتند از:

1. افزایش سن

2. در خانم ها این بیماری بیشتر است.

3. در معرض عفونت های ویروسی یا باکتریایی قرار داشتن در افراد مستعد ابتلا به این بیماری

4. به ارث بردن برخی ژن های خاص

5. سیگار کشیدن به مدت چندین سال

تشخیص آرتریت روماتوئید[6]

    بررسی مایع مفصل مفید ترین اقدام آزمایشگاهی است. در آرتریت روماتوئید مایع مفصلی حالت التهابی دارد و دارای مقدار زیادی لکوسیت از نوع پلی مرفونوکلئور (چند هسته ای یا گرانولوسیت ها) می باشد.

    جستجوی یک آنتی بادی (پادتن) در خون که اصطلاحاً به آن فاکتور روماتوئید RF گفته می شود و در هشتاد درصد بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید یافت می شود. وجود فاکتور روماتوئید نه شرط لازم برای تشخیص است نه شرط کافی. در سایر اختلالات از جمله لوپوس اریتماتوس ممکن است فاکتور روماتوئید مثبت شود و 10 تا 20 درصد بیماران دچار آرتریت روماتوئید سرم منفی هستند. احتمال بروز بیماری مفصلی شدید، پیدایش ندول ها و بروز علایم خارج مفصلی در بیماران سرم مثبت بیشتر است.

    پزشک ممکن است درخواست عکس رادیوگرافی نماید تا بیماری آرتروز را از آرتریت روماتوئید تشخیص دهد.

عوارض آرتریت روماتوئید[7]  

    در این بیماری علاوه بر مفاصل کوچک دست و پا، مچ دست و مچ پا، مفاصل دیگری مثل ستون فقرات گردنی، شانه ها، آرنج و زانوها هم درگیر می شوند. هر مفصل دی آرترودیال (سینو ویال) از جمله مفاصل آپوفیزی، گیجگاهی آرواره ای ممکن است درگیر شود. سینوویوم که در حالت عادی ضخامت آن در حد چند لایه سلولی است در معاینه قابل لمس می شود (سینوویت).

    سفتی صبحگاهی طولانی معمولاً بیش از یک ساعت و اغلب چندین ساعت طول می کشد این یافته یک ویژگی کلاسیک آرتریت روماتوئید است.

    با گذشت زمان آرتریت روماتوئید به سمت تخریب و تغییر شکل مفصل پیش می رود.

نئوسینوویت (التهاب غلاف تاندون) منجر به در رفتگی تاندون، کشیدگی یا کوتاه شدن تاندون می شود.

جمع شدگی های مفاصل بین بند انگشتی دیستال و پروگزیمال انگشتان که نمای مشخص «دفرمیتی گردن قو» است دیده می شود.

ساییدگی زایده ی استیلوئید اولنا ممکن است سبب ایجاد برآمدگی های تیز استخوان و پاره شدن تاندون های اکستانسور شوند. سینوویت در مچ دست ممکن است سبب فشردگی عصب مدیان و «سندرم مجرای مچ دستی» شود. گرفتاری مهره های گردنی می تواند سبب در رفتگی مهره های 1C و 2C و فشردگی طناب نخاعی شود. پارگی سینوویوم و ریزش مایع آن از زانو به پشت ساق پا (کیست بیکر) ممکن است نمای ترومبوفلبیت را تقلید نماید.

ندول های روماتوئید زیر جلدی که به راحتی قابل لمس هستند به خصوص در ناحیه آرنج دیده می شود.

/ 1 نظر / 151 بازدید

با درود کار شما سزاوار قدردانی است. امیدوارم که پیوسته تندرست و شاد کام باشید. ضمنا اگر فرصت پزوهش داشتید، اثر انار بر پروستات را بگونه آماری مورد مطالعه قرار دهید که میتواند مبنای کشفی بزرگ قرار گیرد. نتیجه کلی این مطالعه در پائین بودن درصد مبتلایان در شهر هائی مانند یزد و ساوه خواهد بود. بدرود