جواب:

مطالعات مونو کلونال آنتی بادی نشان می دهد که گلیکوپروتئین به مقدار زیادی در ساختمان غشای لیزوزوم وجود دارد. این پروتئین ها به شدت گلیکوزیله شده اند و به طور قابل توجهی در مقابل تجزیه توسط  هیدرولازهای اسیدی ماتریکس لیزوزوم مقاومند و لیزوزوم ها را به صورت یک مجموعه بسته نگه می دارد.

غشای لیزوزوم قابلیت تلفیق با سایر غشا ها را دارد و از مقدار زیادی لیسیتین تشکیل شده است. غشای لیزوزوم به وسیله ی آنزیمهای درون آن تا حدی گوارش می یابد اما به طور دایم ترمیم می شود. این عمل انرژی زیادی می گیرد و از آنجایی که سلول مرده نمی تواند انرژی لازم را تامین کند در نتیجه آنزیم های هیدرولازی درون لیزوزوم آزاد شده و سبب از بین رفتن اندامک ها و خود سلول می شوند.

در غشای لیزوزوم پمپ های پروتئینی وابسته بهATP وجود دارند که با مصرف انرژی پروتون H+ را وارد لیزوزوم می کنند تا محیط اسیدی با pH حدود 5/4 تا 5 ایجاد کند و شرایط اسیدی برای آنزیم های هیدرولازی لیزوزوم فراهم و شیب pH را در غشای لیزوزوم بر قرار نماید که نتیجه ی آن عبارت است از pH پایین تر از 5 در ماتریکس لیزوزوم است و pH بسیار کاهش یافته و حتی تا حدود 2 می رسد و این pH پایین تر از pH مناسب برای فعالیت آنزیم های هیدرولازی یعنی pH (5-4) است. در نتیجه آنزیم های هیدرولازی لیزوزوم بر روی غشای خود تاثیر ندارند. یون ها هم در این عمل محافظتی نقش دارند. غشای لیزوزوم با داشتن حامل ها پروتئینی (پرمه آز ها) خروج مواد حاصل از فعالیت تجزیه ای را امکان پذیر می کنند. سطح درونی لیزوزوم پوشش گلیکولیپوپروتینی دارد که از غشاء محافظت می کنند